Zeebaarszwerver schrijft over het verlangen naar zeebaars vissen in het voorjaar

Zucht naar zeebaars

Regelmatig hoor ik mezelf op feesten en partijen uitleggen dat vissen niet saai is. Vooral zeebaars vissen is vreselijk spannend, intensief en soms dramatisch oftewel altijd een avontuur.

Je weet niet van te voren of je iets vangt en dat is misschien wel het mooie van vissen. Je weet dat het kan gebeuren. Niets vangen of erger, vis verspelen. Toch ga je vaak vele kilometers rijden naar zee om weer een avontuur te beleven.

Auto vol geladen, want je wilt niets vergeten. Zwaar beladen over de duintoppen heen, diep wegzakkend door het mulle zand. Op weg naar de strekdam met laag water. Ben je eindelijk aangekomen op de strekdam zie je dat er weer staande want omheen is geplaatst. Je probeert het nog wel naast de strekdam maar je weet al dat je het hele stuk weer terug moet jakkeren. De hele tijd beseffend dat je weer letterlijk en figuurlijk achter het net gevist hebt.

"Krab, de klier van de rivier"

zachte krab is het favoriete aas van de zeebaars Of die nacht dat je de rivier verkiest boven je lekkere warme bedje om de nacht door te brengen. Hopend op een mooie zeebaars aan aas. Telkens als je het aas wilt verversen zijn je haken eraf. Je besluit moedig om sneller je aas te gaan verversen met hetzelfde resultaat. Tot je na één minuut de boel alweer binnen draait. Je haken zitten er nog aan. Leeg. Dat wel natuurlijk. Alweer een frustrerende avond. Krab, de klier van de rivier, bezet vanavond jouw stek. 's Morgens vroeg je vrouw aan het ontbijt verbaasd dat de vriezer wel erg leeg is. Hou dan maar eens vol dat vissen zo leuk en ontspannend is.


Geen visdag is hetzelfde Als je de ene avond je helemaal gek vangt aan, bijvoorbeeld zeebaars. Bel je opgewonden je vrienden op. Samen met je vrienden keer je 's morgens weer terug naar dezelfde plek. Met hetzelfde kunstaas. Je vangt helemaal niets. Precies, hoongelach is jouw deel. Je vangt vervolgens bot bij je vrienden als je weer eens een bericht stuurt over super vangsten.


Een zeebaars vangen met kunstaas bijvoorbeeld een jigkop met bucktail en Gator staart of gewoon met een plug
zeebaars visser beleeft mooie momenten en tegenslagen
Naar boven

"het geluid van de slip klinkt
als rauwe rock 'n Roll"

Nieuwe Waterweg, Vlaardingen, Massluis, Rozenburg en Hoek van Holland zelfs in Schiedam goede berichten van zeebaars vangsten te horen Toch ga je de volgende keer weer op pad. Hopend, eigenlijk verwachtingsvol. Deze keer gaat het zeker lukken. Natuurlijk een andere stek, waar je een paar weken geleden ook succesvol was. Nu met een onderlijn waar vernuft aan te pas is gekomen om de haak met aas boven de bodem te houden. Ha, die krab zal me vanavond niet lastig vallen.
Maar ja, de zeebaars die je deze avond ving was zo klein dat je er verlegen van werd. Zodat je hem maar weer heel snel terug stuurde naar zijn moeder, voordat iemand het zag.

Dan opeens is er toch weer die avond aan de Nieuwe Waterweg. Bij een van de vele onder water verstopte strekdammen, sta je onder een staalblauwe lucht in je T-shirt te werpen met kunstaas. De stroom is hard en de jigkop met bucktail en Gatorstaart voel je goed over de obstakels heen hobbelen. Het is heerlijk weer, weinig wind. Een aanbeet kan gewoon niet meer uitblijven. Je werpt weer in. Stroomopwaarts. Klikt de beugel van de molen dicht. Draait de lijn strak en voelt de gator staart goed trillen in de stroom.


Dan, BOEM. Beet. Voor je gevoel wordt je hengel tegelijkertijd met de aanbeet uit je handen getrokken. De lijn giert van de spoel. Het geluid van de slip klinkt je als rauwe Rock 'n Roll in de oren. Op de maten van een denkbeeldige drum klopt je hart, boem, boem, boem. Langzaam win je een beetje terrein op de ziedende zeebaars. Dan als een gierende gitaarsolo klinkt je slip, want de zeebaars schiet er weer vandoor. Je hart klopt in je keel. Néééé . . . niet naar de strekdam. Je moet de zeebaars bij de strekdam vandaan houden. De hele trucendoos gooi je open om de vis bij de obstakels onder water vandaan te houden.

"Je krijgt geen beweging in de zeebaars
alsof je opeens aan de bodem vastzit"

Het lukt. Meter voor meter krijg je de zeebaars dichterbij de kant. Vlak bij de kant gaat de zeebaars met zijn bek open dwars in de gierende stroming liggen. Alsof je opeens aan de bodem vastzit. Je krijgt geen beweging in de zeebaars. Met je schepnet kan je er net niet bij. Je bent nu op van de zenuwen. Haalt de druk van de lijn door deze iets te laten vieren. Pffffttt er komt weer beweging in. De vis is nu dicht bij de kant. Genoeg om het schepnet onder de vis te krijgen. Dan zie je de zeebaars pas echt goed en beseft dat het vanavond wel gelukt is.

Als je een paar minuten later, enigszins tot bedaren gekomen, mijmerend maar vol verwachting aan de volgende worp begint. Kijk je om je heen en zie je, tijdens het zakken van je kunstaas, de ondergaande zon boven het havengebied, dan

. . . BOEM . . .

Wéér zo'n aanbeet. . .

Probeer dit maar eens uit te leggen op een feestje.
. . . Zeebaarszwerver © zeebaarszwerver voor visverhalen