Zeebaarszwerver gaat zeebaars vissen met jigkoppen, shads, gator staarten, lankhorst staarten, en met de dobber.

Zeebaarszwerver

In het havengebied zijn er dichtbij zee nog bijzondere plekken. Desolaat en vergeten. Achtergelaten door een verontwaardigde projectontwikkelaar die dit stuk grond niet kan slijten, herovert de natuur het verlaten oord.

in de Europoort is een super stek voor zeebaars ontstaan Op het achtergebleven zand groeien allerlei soorten vegetatie, die door de wind zijn aangevoerd. In het voorjaar zijn dit vaak broedkolonies voor meeuwen. Dan is het beter om weg te blijven van dit terrein. De omgeving waar de jonge meeuwen opgroeien, wordt immers onverschrokken verdedigd door hun ouders. Vaak zwerf ik door het havengebied, op jacht naar zeebaars. Als de broedperiode voorbij is, zijn de vergeten plekken stekken waar ik graag de jacht inzet. Weg van de drukke wandelpieren, waar zeebaarsvissen een toeristische attractie is geworden. Op de oevers van basaltblokken en steenstort vind ik geen achtergelaten lijnen of ander afval van zich vissers noemende individuen, maar lege karkassen, van door meeuwen aangevreten krabben. Niet ver van de dynamische drukte van het havengebied, vis ik in een nieuw ontstane oase. De herfst, als de wintervis de zomervis ontmoet in de havens, brengt meer bedrijvigheid onder het wateroppervlak. De zeebaars gaat actiever jagen en het lijkt erop dat de grotere zeebaarzen dichterbij de kant komen. Dit vind ik de mooiste periode voor het vissen op zeebaars.

"Eerst met een dobber
de kant afstruinen"

Eerst struin ik van basaltblok naar basaltblok, de oever afvissend in mijn directe omgeving. De zeebaars jaagt hier vaak dicht bij de kant.

Een steurgarnaal, gehaakt in het tweede staartsegment, of een getakelde dode vis laat ik onder een dobber met de stroom meedrijven. Af en toe trek ik met de hengel de dobber in een forse beweging terug, zodat het aas omhoog komt en weer in de stroom afzakt.
zeebaars vangen met dode vis en dobber Als de dobber dan resoluut onder water wordt getrokken, volgt het mooie moment van stilte, vol van spanning. Volledige concentratie, molenbeugel dicht, lijn strak draaien. Woessshhhh, vliegt de hengel achterwaarts door de lucht. Halverwege de achterwaartse beweging is er weerstand. De hengeltop buigt schokkend naar voren en volgt de stompende bewegingen van de zeebaars, die afgewisseld worden door wilde vluchtpogingen. Onder druk van mijn visuitrusting komt de prooi vrij snel aan de kant, waar hij het gevecht nog even woest vervolgt. Langzaam maar zeker weet ik zijn bek boven water te krijgen. Mijn schepnet met lange steel verdwijnt gedeeltelijk in het water. Ik manoeuvreer de vis boven het schepnet. De zeebaars is ruim aan de maat en de haak zit diep. Ik besluit dat deze vis mee naar huis gaat. Na een paar minuten ben ik weer geconcentreerd aan het vissen. Met de zilte zeelucht in mijn neus, fantaseer ik al over de smaak van in roomboter gegrilde zeebaarsfilet en witte wijn. De meeste zeebaars zet ik snel weer terug in zijn element, maar het voor de eigen consumptie mee naar huis nemen van een zelfgevangen vis uit de zee, mits correct behandeld, vind ik niet verkeerd.

" Door kennis van de bodemstructuur kom je
een stap dichter bij zeebaarsvangsten"

Nadat de kant nauwkeurig is afgevist, probeer ik in de diepere stukken mijn geluk. Ik maak daarbij gebruik van loodkoppen met bucktails en Gator of Lankhorst staarten.

Ook wil ik nog wel eens loodkoppen in combinatie met shads inzetten.
jigkop met bucktail en Gator staart fantastisch kunstaas voor zeebaars Jigkoppen maak ik zelf: geen betere pret dan voorpret, zal ik maar zeggen. De loodkopjes giet ik met een mal in verschillende gewicht soorten. Ik geef ze meteen al de gewenste kleur door de loodkop, terwijl die nog heet is, te dopen in Pro-TEC Powder Paint. Mijn favoriete loodkop is van het type 'Style H-jig'. Ik vind dit type loodkop, door de dikke buik, ideaal om vlakbij de bodem te vissen. Het haaktype dat ik hiervoor gebruik, is de 'Eagle Claw Styles 410-413 60 O'Shaugnessy Jig Hook'. Deze haken zijn oersterk. En dat is een absolute noodzaak voor het zeebaarsvissen, want je wilt echt niet naar een recht getrokken haak staren, terwijl je hart nog 150 slagen per minuut klopt, na een verspeelde vis. Als de verf droog is, worden gekleurde hertenharen 'bucktails' achter de loodkop gebonden, vervolgens steek ik er een streng crystal flash tussen en werk ik de bindingen af met lak of krachtlijm. Mijn favoriete bucktailkleuren zijn lolly-pop blauw, chartreuse, lime-green en light-pink. Met verre worpen probeer ik grote oppervlakten van diep water te bevissen. De beste resultaten krijg ik als ik het loodkopje over de bodem voel krabben. Kennis van de bodemgesteldheid is hierbij erg handig, want anders ga je, heel veel kunstaas armer en enige kilo's lichter, huiswaarts. Als je echter eenmaal globaal weet hoe onder water de bodem in elkaar steekt, koppel je al snel de vangsten aan obstakels onder water of plotselinge diepe kuilen in de bodem. Die obstakels op de bodem zijn soms misstorten, die tijdens het aanleggen van de stenen oevers op de bodem belanden en er achterblijven. Ook valt er in de buurt van havens en aanlegsteigers nog wel eens een flinke kabel van een boot. Op plaatsten waar regelmatig boten draaien, kan een talud ontstaan. Dit zijn vaak stekken waar je met enige regelmaat vangsten van zeebaars boekt. Eigenlijk zou ik de bodem van het havengebied wel eens integraal goed in kaart willen brengen...

Basalt hoppen

En van deze visrijke obstakels onder water, ligt op een vijftiental meter uit de kant, voor de ingang van een uitgestorven haventje. Door het haventje wordt de stroom k nog eens onderbroken. Twee keer per dag is het water hier extra in beroering door getijdeninvloeden.

vangst zeebaars met jig Op dat moment kun je, gedurende een korte periode, op een basaltblok van ongeveer een halve meter bij halve meter staan. Om die te bereiken, is enig klauterwerk echter wel vereist, over vijftien meter gladde rotspartijen. Met speciale schoenen ben ik evenwel goed voorbereid op de gladde keien. Licht bepakt, reserve koppies in allerlei kleuren, staarten, extra onderlijn, Victorinox mes, arterietang en schepnet. Meer heb ik even niet nodig. Geconcentreerd hop ik van steen naar steen. Soms op handen en voeten. Op het basaltblok sta je redelijk dicht bij de waterlijn. Het water stroomt onder je voeten, langs de stenen en komt langzaam omhoog. Hoogstens twintig minuten en dan weer dezelfde route terug, want anders vaagt de boeggolf van de voorbij razende havendienst mij en mijn spullen weg. Eerdere pogingen waren altijd succesvol. Vol verwachting begin ik nu met een gele bucktail/gator combinatie. De eerste worp, gelijk raak: een kleine scholenbaars die snel weer aan het stromende water wordt teruggegeven. Als ik even achterom kijk, zie ik een bruine rat zo groot als een konijn tussen de stenen wegschieten. Het kippenvel staat op mijn huid als ik mij bedenk dat ik zojuist met handen en voeten op die plek heb geklauterd. Bbbrrrrrrr.

"Tergend langzaam"


vangst zeebaars met jig

Als het hard stroomt, zijn de jigkoppen met bucktail en Gator staart mijn favoriet.

De jigkop wordt schuin stroomopwaarts geworpen, zodanig, dat hij onder water met de stroom mee langs de voor zeebaars aantrekkelijke plekken drift. Het is nodig om een loodkop met het juiste gewicht te kiezen, die past bij de stroomsnelheid van dat moment. Omdat die iedere keer anders is, kan je hier op in spelen tijdens het vissen. Vis met de hengel vrijwel recht omhoog in de lucht. Blijf contact houden met het kunstaas. Het vergt wat behendigheid om het contact tussen je kunstaas en je hengeltop waar te nemen en het te voelen 'tikken' op de bodem. Blijf dicht bij de bodem vissen. Tijdens de drift wind je langzaam wat lijn op, waarbij je even iets sneller draait als er een bocht in de lijn ontstaat. Bij sommige stekken moet je de jigkop over het obstakel heen 'wippen' om niet vast te blijven zitten. Het is echt de kunst om de kracht van getijdenstroom en gewicht loodkop op elkaar af te stemmen. Dit maakt vaak het verschil tussen het vangen van vis, of het alleen maar vangen van wind. Harde zijwind bemoeilijkt deze manier van vissen. De shad is dan een goed alternatief, en ook daarmee is het een kwestie van het aanpassen van het loodgewicht aan de omstandigheden. Vis de shad dicht bij de bodem binnen, tergend langzaam. Zo langzaam als de omstandigheden het toe laten - dat levert voor mij althans de beste resultaten op.



"Een sluwe baars"

Na een kwartier, terwijl het al een beetje begint te schemeren, voel ik een vis in mijn kunstaas happen.

Ik zet de haak met een ferme zwaai naar achter, van mijn omhoog wijzende onderarm, waar ik mijn hengel mee vasthoud. De slip klinkt tik, tik, tik... Langzaam wordt er lijn van de molenspoel getrokken. Ik probeer de weerstand te verhogen door mijn hengel langzaam iets naar achteren te bewegen. Als een boog buigt de hengel nu helemaal krom. De slip giert en de lijn wordt van de spoel gesleurd. Alsof zojuist het startsein voor de TT-Assen is gegeven, schiet de zeebaars ervandoor. Wanneer na tien seconden de slip nog giert, weet ik dat er aan de andere kant van mijn lijn een grote zeebaars vast zit. Met mijn wijsvinger op de molenspoel probeer ik de druk op de vis enigszins en dan steeds meer te verhogen. Onverwachts wijkt mijn lijn naar links. De baars zwemt in de richting van het haventje om hierna resoluut van richting te veranderen en naar de kant te speren. Nee, h. Mijn hart probeert gehaast mijn hoofd van het nodige bloed te voorzien. Ik voel de spanning kloppen in mijn keel. Ik draai de lijn nu vliegensvlug in om het contact met de vis niet te verliezen. De vis heeft de stenen van de oever bereikt, ongeveer 40 meter links van mij. Ik kan geen kant op. Mijn trukendoos moet open. Ik probeer nu zo min mogelijk druk uit te oefenen op mijn tegenstander. Meestal zwemt een gehaakte vis rustig met de geringe druk die je hem oplegt mee. Deze vis niet, hij is duidelijk niet van plan om mijn kant op te komen. Mijn lijn lijkt vast te zitten. In dit moment van status quo analyseer ik de situatie. Tussen mij en de vis zit ongeveer 40 meter van gladde, vrijwel onbegaanbare stenen. Naast mij ligt het schepnet dat ik echt nodig heb om deze vis te landen. Ik denk het spel van deze sluwe zeebaars te begrijpen. Waarschijnlijk ligt hij tussen de stenen bij te komen en probeert hij inmiddels al spuwend het kunstaas uit zijn mond te krijgen. Als ik de druk erop houd, zal hem dit niet zo snel lukken. Met de hengeltop hoog in de lucht, wacht ik af. Ik voel de vis met zijn kop schudden. De stenen maken me erg nerveus. Zou het helpen als ik op mijn tenen ga staan?
In de verte hoor ik het ruisen van het water over stenen. Ik kijk naar rechts en zie de havendienst voorbij varen. Oh nee. Een boeggolf nadert snel. Hengel vlug met linkerhand gepakt en met mijn rechterhand het schepnet, terwijl ik de hengel bewegingloos probeer te houden. Het lukt en de boeggolf valt mee. Ik werd alleen maar tot aan mijn knien nat. De situatie is nu wel gevaarlijk. De steen waar ik op sta is glad geworden. Links van mij krult de boeggolf van mij vandaan, over de vis heen. "De zee geeft, de zee neemt" denk ik. Ik probeer de druk te verhogen. Met het risico dat de vis daarop reageert, door nog verder bij mij vandaan te zwemmen. Neptunus is mij vandaag gunstig gezind. De vis zwemt met de druk mee. Ik draai langzaam lijn op en probeer de druk gelijk te houden.

eye crossers knot goede haak knoop voor jig, loodkoppen, wartels, pilkers, haken, pluggen, kunstaas Ik maak nu geen onverwachte bewegingen met de hengel, want de zeebaars zal daar direct op reageren. Als een volleerde loods, lukt het me om de vis naar mij te dirigeren. Nog 20 meter, langzaam aan. Nog 10 meter... De vis speelt niet langer met mij, ik bepaal nu de koers. Ik vis met een lange onderlijn van fluorocarbon met een diameter van 42/00. De haakknoop, die ik de laatste jaren gebruik is, de 'Eye- Crossers-Knot'. Mits goed geknoopt, dus met de twee laatste wikkelingen netjes naast elkaar, heb ik dit leren kennen als een snelle en zr betrouwbare knoop voor dikke lijnen. (Onderaan het document staat een link naar een pagina met uitleg over de Eye-crossers-knot) Ondanks het vertrouwen in mijn onderlijn, denk ik dat die door de stenen flink beschadigd is. Ik zet mijn slip iets losser om eventuele felle uitvluchten op te vangen. De kromme hengel staat nu parallel met het wateroppervlak, de lijn verdwijnt recht onder de top in het water. Ik probeer de hengel te heffen, meter voor meter lukt het me om de vis omhoog te lichten. Flinke kolken onder mijn hengel, dan zie ik de grote staart die mij zo tegenwerkt.

"Gaat heen en vermenigvuldigt u!"

De vis lijkt mij ook gezien te hebben, want hij schiet er vandoor, schuddend met zijn kop, schuim achterlatend op het water.


zeebaars vangst in de herfst Meter na meter verdwijnt lijn van mijn spoel: hij raast wr bij mij vandaan. Grrrrrr. Mijn armen beginnen pijn te doen. Ik rem de spoel weer af met mijn vinger. Rustig blijven. De spanning snijdt door mijn lichaam. De vis geeft deze vluchtpoging op en keert zijn kop richting de kant. Onder het wateroppervlak drijvend, nog onverzettelijk schuddend met zijn kop. Toch keert hij nu langzaam op zijn zij: het teken van overgave van deze statige strijder. In het water lijken zijn schubben een harnas. Wat een magnifieke vis. Ik krijg het schepnet onder hem, maar kan deze niet uit het water liften. Het schepnet blijft haken achter de scherpe pokken op de stenen. Met de vis in het schepnet, ga ik voorover op de stenen liggen. Ik pak de vis met de kieuwgreep. De vis blijft rustig. Met mijn andere hand verwijder ik de haak uit de hoek van zijn bek. Ik zie mezelf gereflecteerd in zijn ogen, liggend op de steenstort. Ik zal nooit weten wat hij dacht. Wat moet ik doen? Godverlaten liggend in niemandsland, met mijn fototoestel in de auto, spekgladde keien, een zware zeebaars in het water, in mijn hand. Ik probeer de vis met twee handen op te tillen, maar in deze houding lukt het niet. Dit moment en deze vis zullen alleen in mijn herinnering blijven en kan niet vereeuwigd worden. De verdwaasde vis ligt met zijn kop naar mij gericht, het is een oude zwerver van een zeebaars. "Gaat heen en vermenigvuldigt u", denk ik. Ik laat hem los en zie de zeebaars zakken in het water. Zwaaiend met zijn sterke staart, verdwijnt hij naar waar hij thuis hoort.

Overal in de haven, dichtbij zee, zijn er plekken waar de stroom onderbroken wordt. Inhammen, hoeken, bochten, kruisingen van kanalen. Als de bodemstructuur of obstakels onder water ook nog eens de stroming onderbreken, kan het zomaar een hotspot voor zeebaars zijn. Vaak is het puzzelen bij welk getij hier dan weer geaasd wordt, want mijn ervaring is dat dit per stek anders kan zijn. Ik wens u ook mooie avonturen toe tijdens uw zwerftocht naar zeebaars.

De Eye-crossers-knot is een ideale knoop voor het zeebaars vissen Lees meer ...

De website staat al boordevol met tips die kunnen helpen om zeebaars te vangen. Lees meer ...

 Op zeebaars vissen met loodkop en shads aan een loodkop in het havengebied van Rotterdam. Visverhaal publicatie in Zeehengelsport   
Naar boven


Ik stel uw feedback zeer op prijs. Als u wilt kunt u via onderstaand reactieformulier reageren!
HTML Comment Box is loading comments...
. . . Zeebaarszwerver logo